Pierwsze kroki w walcu
Jednym z najbardziej znanych i popularnych tańców na świecie jest walc. Istnieją jego dwie odmiany: walc angielski i wiedeński, przy czym bardziej popularna jest ta druga odmiana, jednak różnice między nimi nie są bardzo duże, a dla laików niemal niedostrzegalne.
Walc to taniec bardzo romantyczny, stylowy i liryczny, mimo że na pierwszy rzut oka wydaje się być dość skomplikowany. Tańczony bywa zwłaszcza na eleganckich przyjęciach, bankietach, rzadziej na weselach, gdyż wymaga odpowiedniej muzyki i zwykła orkiestra weselna raczej mu nie podoła. Popularny jest zwłaszcza w Anglii – często są tam organizowane turnieje w angielskiej odmianie tego tańca.
Walc należy do tańców wirowych, przestrzenno – ruchowych. W zależności od okoliczności (i oczywiście od chęci tancerzy) może być tańczony systemem dwu- lub trzykrokowym. Dawniej tańczono także walca systemem pięcio – lub nawet sześciokrokowym, lecz obecnie już się tego nie praktykuje i mało kto potrafiłby zatańczyć walca w taki sposób, gdyż nawet najprostszy system – na dwa, nie dla każdego jest taki łatwy. Początki nauki bywają trudne, gdyż ciężko jest zapamiętać który krok ma być normalny, a który dosuwany i czasem początkującym tancerzom mogą się poplątać nogi.
Tańcząc walca, bardzo ważną, wręcz podstawową sprawą jest, by zachować jego prawidłowy, miarowy rytm, dlatego wiele osób przez dłuższy czas podczas nauki tego tańca nie może się obejść bez liczenia kroków. Jest to bardzo pomocny i dobry sposób, lecz gdy już nabierze się wprawy, nogi same „niosą” tancerzy i instynktownie prowadzi się partnerkę czy -w przypadku kobiet – współpracuje z partnerem, wirując po sali w tym pięknym, tradycyjnym tańcu, zwanym „królem epoki romantyzmu”.